زنگ که زدم می گفت : ما دیکتاتوری نخواستیم . تو را به خدا یک جوری صدایمان را به گوش مردم برسان. من خواب بودم . لیوان آب را که برداشتم و دستم به خنکای آن بیدار شد خیلی چیز ها معلوم شد .باز هم آن حلقه ها را خیس دیدم . گلوله هایی که زمانی با اشاره ای می ریخت . حالا من بودم و یک دنیا صدا . چگونه فریاد بزنم.داشتم فکر می کردم چگونه ؟ کسی از توی گلو حرف میزد . در ست حرفهایش را نشنیدم . شاید خواب بود یا.

"مادیکتاتوری نمی خواستیم"

دستم به نوشتن نرود به چه کار آید دل

یکی بیاید نامم را از این باتوم بردارد

در سایه نداشته ات سایه سار چند قبیله ام می کنی بهتر

شرمم مباد که رو به قیامت کند دگر

معصومیت یعنی لبهایی که روی چفیه خشک شد

خیابان سه راه مرگ نباشد زلف بر باد مده

این گیر و دار ندارد گیر و

به تشییع من نیامده پایت که خار دارد

چکمه را روی صورتت بکش

بعداز همین نفرین تازه نفرینی ام به چند

کوچم نکن به میزان رگهای گردن برآمده از بادهای آب

بند قایقت قافیه ام کرده بود

این درد به چند ارزن بیشتر نیارزد به چند ارزن

بهتر بگویم پیدایم نکرده ای مگر

روی همین شیشه های خرد شده شکستم

به آسفالت میخ کوبت نکنند

فرقی نمی کند اتوبان همت یا صنعتی شریف

غبار را آیینه پنداشته اند غبار را

باید کور شوی تا دور شد

آستین افشاندن یعنی مناظره

ویل للمکذبین

الذین هم یراعون و یمنعون الماعون

به نیت ارتحال برده ام یمنعون

روی این صورت خط بکشی می روی بهشت

به مقیاس حوری وزن ات کنند چطور است؟

یک شبه بیش از بهار پاییز غلطیده ام که لبخند

تمسخر است توی این حرف

کوچه را به خیابان می بخشم خون نریزد

این صدای کرخه است یا راین

چپ نباشم از راست بدتر نیستم

این قطع نامه را به منقار بگیر و برو

دکتر همان دیکتاتور است به سربند دال

روی برگه تعرفه شوید

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود

پایم هنوز درد می کند

بید را از ترس مجنون نکرده اند

ساعت ربطی به قرار ندارد

این خطر بی کبریت است

حالا که تنهایی جنونم

پشت همین پلک فریبم داده اند

بهترین راه رسیدن بهترین راه رسیدن

باشد که نوش داروی آخر شمس تبریزی بلغزد

روی این وارونه پلک نزن

دلقک یعنی

نوری که استحاله می شود از جلو

صندلی های خالی را نگاه کن

و حرف آخر

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود

این راز سر به مهر بماند برای بعد!!

دست را به تعداد انگشتان اشتباه شمرده ای

این تنها بهانه ی خوبی است برای ماشه

و مارمیت اذرمیت

لکن

شام آخر به مهمانی پنجره ترس از مادر زاده شده یا نه

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود

طعم صاعقه نمی دهد این شراب

بی شک آن روزی که رو در روی هم

آسمان پیوند با پرواز داشت

کس نمی دانست فردا مال کیست

(این عجوزه قصد حجله کرده بود

زانکه کلپیسه به وی رخ می نمود )

تا غزل در سینه صدها راز داشت

طوری به خال می زندم مار فلیپ

عروس آفریقا بوده ام مگر

که جایت میان این همه سرخ

هی سبز می شود

حسرت میندوزید از دشنام هر باد

زیرا اگر در شعر حافظ گل نکردید